Help, mijn kind wil vegetariër worden

Kinderen en eten, niet altijd een evidente combinatie.  Ze lusten namelijk niet alles.  Wat als er naast de voedingsstoffen die ze niet lusten, ook nog zijn die ze niet willen eten.  Zoals vlees.  Omdat daarvoor dieren moeten sterven en dat best wel erg is.  Hoe ga je daar als ouder mee om?  En vanaf welke leeftijd laat je ze toe om er zelf over te beslissen?  Ik word momenteel geconfronteerd met een bijna 9-jarige dochter die geen vlees meer wil eten.  Wat nu?

Mijn oudste dochter heeft een groot hart voor dieren.  Paardrijden is haar favoriete hobby, onze kat haar beste vriend, ze spaart nu al voor de boerderij die ze wil hebben als ze groot is en ga zo maar verder.  Als je haar vraagt naar haar lievelingsdier, zal ze antwoorden dat ze ze allemaal even graag ziet.  Dus ook varkens, kippen, koeien en alle andere producenten van het vlees dat ’s avonds op haar bord ligt.  En daar voelt ze zich dus niet goed bij.  Ze wil ze niet opeten, die dieren waar ze zo van houdt.

“Maar het is zo lekker, mama.”  Een groot dilemma.  Ze wil geen vlees eten, maar lust het wel heel erg graag.  Vis, daarentegen, vindt ze niet lekker.  Het was ooit anders, maar om een of andere reden kan het haar niet meer bekoren.  Dat schrapte ze dus al eerder van haar menu.  Met uitzondering van garnalen, scampi’s en mosselen – ze weet wel wat lekker is hoor.  Al deelde ze gisteren mee dat ze die ook niet meer gaat eten.  Ik overwoog even de discussie aan te gaan over weekdieren en hun al dan niet bestaande gevoelens.  Ik besloot dat het ons toch te ver zou leiden en ik niet voldoende onderlegd ben in de materie om te overtuigen.

De kinderen krijgen hier in beperkte mate inspraak in het weekmenu.  Ze mogen suggesties doen en ik liet ze het zelfs al een keer volledig kiezen.  Dat bracht haar er vorige week toe om voor te stellen een vegetarische week te houden.  Die kwam er niet wegens onvoldoende inspiratie aan mijn kant.  Wel waren er bijvoorbeeld vegetarische worstjes als alternatief voor de chipolata’s waar mijn jongste dochter en man verzot op zijn.  Omdat ik die zelf verkies boven hun vlezige tegenhanger.

Dat ze toch haar ogen wel uitstaken, die chipolata’s.  Ze zou er eentje eten en dan overschakelen op de vegetarische.  Zo gezegd, zo gedaan.  Na een halve hield ze die laatste echter voor bekeken en nam ze dan maar een extra portie stoemp.  Gisteren maakte ik nasi goreng.  Inclusief blokjes kip en hamreepjes.  Of ze die kip er mocht uithalen.  De ham nam ze er maar bij, teveel gedoe om eruit te vissen, daar waren we het gelukkig over eens.  De kip lag daar dus te blinken in het kommetje dat ik haar aanreikte.  Ze at ze alsnog op.  Teleurgesteld in zichzelf, maar niet in staat eraan te weerstaan.

Voorlopig is het dus vooral een groot dilemma.  In haar hoofd wil ze echt vegetariër zijn, maar haar buikje houdt zo van dat vlees.  “Is salami vegetarisch mama, en zwanworstjes, balletjes in de soep en préparé…?”  Nee dus.  Al die lekkere dingen zijn gemaakt van, nou ja, de diertjes die ze zo graag ziet.  Het zal dus behoorlijk wat mentale kracht vergen om eraan te weerstaan.  Nu, die heeft ze wel.  Net als een grote dosis verbeelding.  Dat levert dus bijzondere taferelen op aan tafel.

Celeste – overtuigd carnivoor: “Waarvan is salami gemaakt?”

Ik: “Van het varken.”

Celeste: “Van welk stuk van een varken?”

Ik: “Geen idee eigenlijk…” (van de restjes denk ik in mezelf, maar ik houd het wijselijk voor me)

Amelie: “Misschien wel van de poep.”  Waarop ze een hap neemt van haar boterham met hagelslag.  Ook wel muizenstrontjes genoemd.

Celeste: “Bah, nee hoor!”

Een muizenstrontje vliegt over de tafel en belandt op de boterham met salami.

Amelie: “Jawel hoor, kijk maar, het varkentje heeft net kaka gedaan!”

Ik had gedaan met eten – plots ook last van teveel verbeelding.  Als dat zo verder gaat, is het wel goed voor mijn lijn.  Die momenteel nog wat krom is.  Hoe het verder zal verlopen?  Geen idee eigenlijk.  Ik wil gerust mijn best doen om wat vaker iets vegetarisch op het menu te zetten.  Maar mijn kennis reikt voorlopig niet veel verder dan het voorzien van een vegetarische versie van vlees of het maken van een vegetarische pasta.  Er zijn natuurlijk nog andere leden van het gezin en hoewel ik me nog best zou kunnen vinden in een levensstijl arm aan vlees, zijn mijn man en jongste dochter dus overtuigde carnivoren.  Quorn worsten, groenteburgers en dergelijke maken naast hun reguliere varianten is geen moeite.  Ieder zijn zin.  Maar die vindt ze dus niet lekker.  Dat kan ik haar niet eens kwalijk nemen.  Vorige week koos ze voor een wortelburger toen er vis op het menu stond.  Klonk veelbelovend, maar na 2 happen schoof ze hem aan de kant.  Ik vond hem ook niet te wortelen.  Waar mijn man zijn neus ophaalt voor groenteburgers, was hij dan weer wel fan van de wortelburger.  Smaken verschillen duidelijk.

Dat ik dus een stuk creatiever uit de hoek zal moeten komen om de wensen van mijn dochter in te willigen.  Ik vond alvast wat inspiratie op een blog die ik al een tijdje met veel plezier volg.  Zij kookt elke week minstens twee keer vegetarisch.  Laat ik beginnen met 1 keer en dan zien we wel hoe het evolueert.  Ook met broodbeleg zal ik wat creatiever moeten omspringen.  Elke dag kaas en choco of speculoospasta gaat ook vervelen, lijkt me.  Al houdt ze dat intussen toch al even vol.  Op dat rolletje strassbourg na dan, waar ze niet aan kan weerstaan.  Ik zei het al, zware dilemma’s voor een 9-jarige 🙂

Tips voor vegetarisch beleg of andere inspiratiebronnen voor kindvriendelijke maaltijden zijn welkom.  Het commentaarveld staat geheel ter uwer beschikking!

 

 

3 Comments

  1. als dierenarts stellen dat ik van dieren hou,zal een statement zijn.
    als vleeskeurder werkzaam, durven vertellen dat ik graag vlees eet,
    bewijst voor mezelf toch wel beroepseer..?!

    Maar…
    daar zijn wel wat voorwaarden aan!
    een eerlijk lekker, eerder klein stukje vlees, heeft liefst een herkenbare structuur…
    en dat hoeft niet elke dag hoor !
    zelf ben ik dus wars van gekruide, gevette mixsmaak would-bees.
    diertjes voor pleziertjes zijn helaas niet overleefbaar,
    maar vlees om kinderen te laten groeien en werkende mensen te voeden is misschien toch essentieel,
    met vakkennis geslacht, verdoofd! … dier – en menswaardig ,
    zou een droom kunnen zijn,
    want zo vaak verwart jeugdige onschuld helal met zuiver.

    Dus plan zeker ook een groentendag,
    maar wel met dezelfde opmerkzame toevoegingen:
    groentjes die enkel voor het plezier mogen groeien,
    zonder mest , sproei, groeistoffen liggen niet voor het grijpen in winkelrekken.

    Ook eitjes moeten mogen, maar onder voorbehoud van hobby- tuin- keukenafval
    zelf in de tuin gelegd is eerder nostalgisch, en microbiologisch twijfelachtig, zeker als niemand ophokt!

    Melkkoeien die niet dagelijks gemolken mogen worden,
    zou een letterlijke pijnlijke ramp betekenen voor die koe…

    Ook visjes mogen zwemmen in de weide zee, en soms ook lekker op ons bord.

    Ik wil met mijn wijze kleindochter wel eens een boompje planten
    over wat ik denk over gezond en vriendelijk eten…
    (ook ons vleesjes etend meisje wil ik wel eens entertainen !)

    en zeker met zoenen aan mijn carnivoor!

    Dana

    Liked by 1 persoon

  2. Bij de origino heb je heel lekkere veggie slaatjes voor op de boterham en bij de delhaize is toch ook veel veggie beleg. Ik eet graagchampignonpate.
    Kidneybonenburgers, niet moeilijk om te maken en heel lekker bij rode kool ofzo.

    Liked by 1 persoon

  3. Oma Rita en opa Hugo zijn jarenlang vegetariër geweest, op zijn aanraden nadat hij geperforeerde darmen gehad had, kon hij geen vlees meer verteren. Ik vond het toen geen probleem, mijn ouders wel. We waren wel niet fanatiek in het volgen, als we ergens uitgenodigd werden aten we wat o tafel kwam, met plezier. We hebben altijd heel veel groenten gegeten, jullie trouwens ook, en jij en je zus hebben ook enkele jaren zonder vlees gegeten, maar het is wel door jullie dat we het terug ingevoerd hebben, omdat jullie het zo graag aten bij moeke en vake… . Nu eten we het ook graag, maar met mate, nooit meer dan 75 gr per persoon…
    Je kan te rade gaan bij Annick en Steven, hun dochter heeft het ook afgezworen uit dierenliefde, misschien hebben zij recepten die kunnen smaken?
    Veel succes ermee…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s