Naar de opera met je kinderen, het kan! Wij zochten mee naar de snor van Shakespeare in de opera van Gent.

Ik kondigde het hier afgelopen zomer al een keer aan toen ik het had over het gat in mijn cultuur.  Ik wist helemaal niet af van het bestaan van kindvriendelijke operavoorstellingen, hoog tijd om daar verandering in te brengen met een bezoek.  Gisteren was het dan zover: we trokken naar het operagebouw van Gent voor het stuk ‘De snor van Shakespeare‘.  Na de kennismaking met de schilderkunst van Magritte was dit de volgende stap in hun culturele opvoeding.  Opnieuw kan ik bevestigen: het is een goed idee om kinderen van jongsaf kennis te laten maken met kunst!

Het operagebouw op zich was al de moeite.  De voorstelling werd gegeven in een kleinere salon, maar ze mochten natuurlijk ook even binnen kijken in de grote zaal.  Toen we zaten te wachten trok de jongste op fototocht met mijn smartphone, ze was enorm onder de indruk van de muren en plafonds ontdekte ik later in mijn rijkelijk aangevulde fotogalerij.

Ik schat dat er zo’n 50-tal mensen aanwezig waren.  De kinderen mochten vooraan zitten en zaten daardoor letterlijk op het niet aanwezige podium.  Best wel bijzonder, een opera bijwonen in zo’n intieme setting.  De eerste keer dat de zangeres haar keel opera-gewijs open zette, was behoorlijk schrikken.  Ook voor de performers ongetwijfeld wel even anders, het publiek zo vlakbij en in de vorm van verwachtingsvolle kindergezichten.  Anders en ook wel heel direct.  Vooral dat ene kind dat tijdens zowat de hele voorstelling zijn oren bedekte stopte niet weg geen liefhebber van het genre te zijn…

Naast de zangeres waren er twee muzikanten.  Shakespeare zelf werd voor de gelegenheid geanimeerd vertoond op een scherm.  Die animatie nam een vorm aan die vooral aan Snapchat meets Cornify deed denken, de kinderen konden het wel pruimen.  Dat gold overigens voor het hele gebeuren.  Dat is misschien het enige jammere aan kinderen die vooraan mogen gaan zitten en dus niet langs je.  Het is iets moeilijker om hun verwonderde, nieuwsgierige, geconcentreerde en misschien af en toe verveelde blikken te zien.  Ik kon dus moeilijk inschatten wat ze ervan vonden tijdens de voorstelling.  Het feit dat ze veelal stil zaten en waren beschouwde ik als een goed voorteken.  De grootste test voor het stuk ongetwijfeld: slaagt het erin alle kinderen een uur lang te boeien.  Er werd wel wat geschuifeld, maar al bij al doorstond het de test goed.

Dat bevestigden ze naderhand.  Het was leuk, ze wilden best nog wel een keer naar de opera.  Hoera, missie geslaagd.

Op naar een volgende cultureel getinte afspraak.  Nog geen idee wat het wordt eigenlijk, tips welkom!

3 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s