Van staycation naar vacation

Een staycation zou het worden.  Mits het weer dat toeliet.

Hmm… dat viel toch wat tegen de laatste dagen!  En dus googelde ik een keer naar last minute vakanties.  Ik vond vooral veel reizen naar Turkije.  Ik twijfelde.  De hotels zagen er schitterend uit, meer waterpretparken dan zwembaden, kinderplezier gegarandeerd.  De zon eveneens gegarandeerd, de prijzen heel schappelijk.  Ik bleef twijfelen.  Aanslagen, coups, Erdogan enzo, je weet wel. Dat ik wel gek was om het niet te doen, dat het allemaal ver van de toeristische gebieden gebeurde en dat iedereen terug ging, zei de reisagent. Vanwaar dan al die vrije plaatsen, dacht ik bij mezelf.  Ik bezocht tussen het googelen door dus ook een reisagent op zoek naar advies en een snel overzicht van de opties.  Ik leerde dat die ook gewoon op corendon.be zocht.  Ik vond geen meerwaarde en ging dus thuis zelf verder surfen.  Uitstervend beroep lijkt me.

Hij kreeg me ook niet overtuigd wat Turkije betreft.  De eerste keer op het vliegtuig met de meisjes, het zou op zijn minst een veilige bestemming moeten zijn.  In zoverre die nog bestaan.  Dat van het vliegen is overigens niet helemaal waar, we vlogen al een keer met Amelie naar Oman toen ze 8 maanden oud was.  Bulgarije sprak me wel aan, ik weet eigenlijk niet waarom.  Het blijkt een populaire bestemming, wellicht veel mensen die een alternatief zochten voor de Middellandse Zee. Enkel nog vanuit Amsterdam, zei de reisagent.  (Toch een kleine meerwaarde!)  Gewapend met die info zocht en vond ik een interessante aanbieding.  En zo komt het dus dat we morgenmiddag naar Amsterdam rijden voor een 12-daagse vakantie aan het Sunny Beach in Bulgarije 🙂

nessebar

We verblijven in een aparthotel.  Ik vind het belangrijk dat de kindjes in een aparte kamer kunnen slapen.  Ik heb geen zin om al om 22u te moeten gaan slapen samen met hen (en wellicht eerder 21u om te vermijden dat ze moe en dus vervelend worden) en zou evenmin gerust in de bar kunnen zitten als zij alleen op de god weet hoeveelste verdieping liggen. Ik dacht dat je dan een familiekamer boekte, maar blijkbaar komt dat meestal neer op 4 bedden in één kamer.  Nu hebben we een 2-kamer appartement.  De meisjes krijgen de slaapkamer en Maarten en ik zullen slapen in de salon/kitchenette/slaapkamer.

Inpakken geblazen dus!  Zoals reeds gezegd gingen we nog maar één keer met het vliegtuig op vakantie sinds de meisjes.  Toen bezochten we een collega van Maarten die als expat in Oman aan de slag was.  Ze hebben een zoontje dat maar een beetje ouder is dan Amelie, dus al het benodigde babygerief was voorhanden.  Makkelijk zat!  We reserveerden toen overigens een basket op het vliegtuig, Amelie paste er nog net in. Ze sliep het merendeel van de vlucht in haar ‘mandje’ en zat verder vrolijk te spelen aan onze voeten.  We kregen voorrang op de security wachtrijen dus de hele reis verliep vlekkeloos.  Ik hoop morgen ook.  Overigens een goede tip om een baby te laten drinken tijdens opstijgen en landen.

Waar ik wil toe komen, ik heb nu wel wat inpakstress.  De laatste jaren gingen we met de auto.  Ik pak in en mijn man moet maar een manier vinden om het in de auto te krijgen. Niet zo’n kleine auto overigens en toch zat hij telkens vol.  Bomvol.  Nu heb ik 3 keer 20kg. Gelukkig zei mijn man ‘doe maar 3 keer’.  Want bij die online maatschappijen betaal je natuurlijk overal extra voor, dus ook voor elke 20kg.  Dat was dan 90€.  En dan nog 20€ om onze stoelen te reserveren…  Ik koos voor 2 keer 2 stoelen achter mekaar.  Zo is er geen geruzie over wie aan het raampje mag zitten.  Enkel nog over wie naast mama mag (ik heb 2 mama’s kindjes…), gelukkig is er een heen- en een terugvlucht.  Alles eerlijk geregeld.

Zestig kg, dat lijkt enorm, maar qua volume aan koffers valt het toch nog tegen.  We moeten toch ook een beetje speelgoed zei ik.  En of hij alvast een paar strandspeeltjes wilde afwassen en binnen zetten.  Niet dus.  We kopen het ginds, besliste hij.  Ik propte intussen toch al 2 strandballen en beach ball palletjes in een koffer.  En de kleinste gezelschapsspelletjes voor kleine en grote ‘kindjes’: patchwork, kwatro, regenwormen, kakkerlakkenpoker, een spel kaarten, yahtzee en uno (meer over waarom spelletjes nodig zijn in We spelen een spel vanavond!).  In de handbagage zitten alvast een paar kleurboeken en een pennenzak.  (Voor)leesboeken liggen klaar.  Voor minder ga ik niet.

De kleding is voor morgen, dat is makkelijk.  Overigens, checklists genoeg te vinden op het net om niets te vergeten.  Vergeten zal ik toch wel iets, maar we kopen het ginds wel nietwaar?  Met Bulgaarse Lev.  Geen euro’s daar, dat is ook even geleden.  Dat kan je niet bestellen, zei de bank.  Je moet het ginds maar afhalen.  Een fiche met de tarieven was het enige wat ze me konden geven.  Nog zo’n sector waar de meerwaarde van het kantoor wat zoek is.

Nu ben ik vooral heel benieuwd.  Opgewonden zelfs.  Ik leef helemaal mee met de meisjes. De eerste keer op het vliegtuig (haar echt eerste keer herinnert Amelie zich niet).  Ik moest het verschil tussen vliegen en een ruimtereis al uitleggen. Celeste dacht dat ze de ‘wereldbol’ en de maan zou zien…  Drie uur in de lucht.  Ik heb dus kleur- en leesboeken, de tablet uiteraard, wat snoepgoed.  Maar stiekem hoop ik dat we gewoon samen door het raampje kijken zodat ik vliegen nog eens met de verwondering van een kind kan beleven. En dat ze dan tegen onze respectievelijke schouders in slaap vallen.  Een heerlijk begin van een hopelijk heerlijke vakantie lijkt me dat.

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s